Oliwier Winiarski z sukcesami nie tylko na siatkarskim boisku, ale i na hip-hopowej scenie. Gościł najlepszych artystów w Polsce!
Od małego to siatkówka zajmowała bardzo ważne miejsce w jego życiu, ale Oliwier Winiarski zawsze chciał rozwijać się nie tylko pod kątem sportowym. W wieku 16 lat po raz pierwszy postanowił zorganizować bitwę freestylową, czyli walkę na słowa do rapowego bitu. Dwie edycji “Bitwy o Kopalnię”, bo tak nazywała się impreza, zakończyły się dużym sukcesem, a do Bełchatowa przyjechała cała śmietanka polskiego freestylu. Czy sam próbuje swoich sił z mikrofonem? Czy pojedynkował się ze swoim tatą Michałem? Dlaczego jeździł rowerem po Bełchatowie w eleganckiej koszuli? I czy Bitwa o Kopalnię powróci? Zapraszamy na rozmowę z Oliwierem Winiarskim o jego drugiej pasji.
Maciej Nowocień: Na początek wyjaśnijmy, czym jest bitwa freestylowa, bo to głównie o nich będziemy rozmawiać.
Oliwier Winiarski: Zacznijmy może od tego czym jest freestyle. To rapowanie i śpiewanie na podany temat pod puszczony bit, taka improwizacja. Bitwa to forma rywalizacji w której oprócz wcześniej wspomnianych rzeczy trzeba jeszcze „obrazić” przeciwnika w najbardziej kreatywny i porywający sposób jaki się da. Podczas takiej bitwy uczestnicy toczą ze sobą pojedynki i wyłania się tego, który zrobi to najlepiej.
No właśnie, nie jest to zabawa dla każdego. Freestylowe docinki, czyli „punche” to często naprawdę niewybredne żarty, choć nie ma w nich złych intencji.
To prawda. Nawet na niektórych profesjonalnych walkach freestylowych zdarzało się, że te punche były aż za mocne. Wiadomo, że wszystko odbywa się w formie improwizacji scenicznej i to, co jest na scenie, zostaje na scenie. Personalnie nikt nie ma nic do nikogo. Zdarzały się jednak sytuacje, w których wynikały z tego jakieś wielkie dramy albo ktoś kogoś uderzył. To jest jednak freestyle i takie pociski w stronę innych osób nie powinny być traktowane aż tak poważnie.

Byłeś jednym z organizatorów rapowej bitwy freestyle’owej Bitwa o Kopalnię, która odbywała się w Bełchatowie. Jak to się stało?
Generalnie zaczęło się od tego, że kiedyś kolega z obecnej drużyny, czyli Ryszard Sałata, pokazał mi, czym jest freestyle. Jakoś mnie to zainteresowało, więc zacząłem wchodzić w to coraz głębiej. Zawsze też lubiłem organizować różne rzeczy i wpadłem na pomysł, żeby zrobić taką bitwę. Na początku miała być ona przeznaczona tylko dla znajomych. Koledzy mieli po prostu przyjść, ja miałem to prowadzić i mieliśmy po prostu dobrze pobawić się i pośmiać we własnym gronie. Okazało się jednak, że rozwinęło się z tego coś większego. Zacząłem poznawać różne ksywki kolejnych freestylowców i bardziej się tym interesować. Sam też trochę próbowałem, chociaż raczej nie jestem w tym za dobry, nigdzie nigdy oficjalnie nie startowałem.
A z kolegami się pojedynkowałeś? Masz jakieś „zwycięstwa” na swoim koncie?
No tak, bawiliśmy się w ten sposób we własnym gronie. Myślę, że niejedną bitwę wygrałem i niejedną też przegrałem. Jeśli chodzi o poziom, to było to raczej po prostu zabawne, no bo nie ma co tutaj mówić o jakimś mocnym poziomie. Ale zdarzało mi się czasem pofreestylować i porapować.
Siatkarska szatnia to chyba jeden wielki freestyle? Tam na co dzień nie brakuje szydery.
Myślę, że tak. Często można się z kogoś pośmiać, natomiast najważniejsze jest to, żeby nie brać tego do siebie i pamiętać, że to wszystko odbywa się w formie żartu. Jeśli jest fajna grupa i każdemu to pasuje, to jest po prostu zabawniej. Dzięki temu atmosfera jest lepsza.
Kto jest najlepszym freestylowcem wśród siatkarzy?
Paru kolegów z drużyny próbowało swoich sił ze mną i uważam że jest w nich naprawdę duży potencjał.

Z boku freestyle może wydawać się łatwy, ale wcale tak nie jest.
Zgadzam się. Generalnie można to rozłożyć na wiele czynników. Na pewno chodzi o to, że ci lepsi freestylowcy nie tylko rymują, ale też sprawiają, że oba zdania, wersy i wszystko, co mówią, ma sens. Myślę, że to jest niesamowite, że można to wszystko tak połączyć, a jednocześnie nawiązywać do tematu, „obrażać” przeciwnika, porywać publikę i jeszcze rapować pod bit. Myślę, że jest tego naprawdę bardzo dużo. Dlatego absolutnie nie nazywam się freestylowcem. Robię to tylko czysto humorystycznie, dla zabawy, i tyle.
I chyba nie każdy raper może być freestylowcem i na odwrót. Chyba można to porównać do profesjonalnej gry w siatkówkę plażową i halową.
Trafne porównanie, bo w pewnym sensie te dwie rzeczy mają ze sobą bardzo dużo wspólnego, a jednocześnie są od siebie odrębne. Uważam jednak, że wielu dobrych raperów, odnajdzie się we freestyle'u i na odwrót. Podobnie mamy w siatkówce, jednak na najwyższym poziomie tutaj może być różnica.
A kto jest twoim ulubionym profesjonalnym freestylowcem?
Moim pierwszym ulubionym zawodnikiem był chyba Bober, ze względu na jego wczesne walki na WBW. Jedną z pierwszych walk, które poznałem, była chyba jego walka z Yowee’m na WBW 2016. Podobnie było z Szydercą. Byłem w ogóle w szoku, w jaki sposób on to robi i jaki ma przy tym luz. Super mi się go oglądało. Później zacząłem mocniej interesować się freestylem w momencie, gdy Koro był w swoim primie, kiedy wygrał zarówno WBW, jak i Bitwę o Stocznię. Miał też bardzo mocne walki na Bitwie o Południe z Kazem, a później wygrał Red Bull KontroWersy. A później mogłem go poznać osobiście i nawet współpracować przy organizacji Bitwy o Kopalnię, bo przyjechał do nas na obie edycje. Z Boberem niestety się nie udało.
Wracając do Bitwy o Kopalnię, to miałeś 16 lat, gdy zorganizowaliście pierwszą edycję.
Generalnie wyszło to w taki sposób, że jechałem na wycieczkę szkolną i usłyszałem, jak ktoś rapował z tyłu autokaru. Pomyślałem wtedy: „Kurczę, znam parę osób, które próbują sobie freestylować”. Zawsze robili to raczej w celach humorystycznych, ale stwierdziłem, że znam ich na tyle dużo, że można by było spróbować coś takiego zorganizować. Pierwotny plan był taki, żeby zaprosić do jury jakichś bełchatowskich raperów z undergroundu. Ja miałem to wszystko poprowadzić i miała to być bitwa czysto dla kolegów. Chciałem zrobić symboliczne wpisowe i jakąś nagrodę. I tak to miało wyglądać. Dość szybko udało mi się jednak załatwić profesjonalny lokal, w którym wszystko miało się odbyć. Poszło to sprawnie i właściwie bez żadnych problemów udało się wszystko zorganizować. Myślę, że jednym z powodów, dla których to wydarzenie nabrało takiego rozmachu, było to, że poprosiłem kolegę, z którym również to organizowałem, żeby napisał do wszystkich freestylowców, których mu podeślę. Pomyślałem, że może ktoś odpowie, uda się go zaprosić i będzie to superniespodzianka. Ku naszemu zdziwieniu wielu freestylowców, powiedziałbym, z nieco niższej półki, nie odpisało nam ani nic, natomiast z tej topowej półki odpowiedział Koro. I to bardzo szybko. I wtedy zaświeciła mi się lampka, bo skoro będzie Koro, to przez niego możemy załatwić dużo ludzi i zdobyć sporo kontaktów. Jednocześnie on bardzo pomógł nam w samej organizacji bitwy. Mocno się zaangażował i za każdym razem, kiedy potrzebowałem pomocy, mogłem do niego napisać i zapytać o opinię, co powinienem zrobić. Naprawdę była to złota współpraca. Później zacząłem szukać sponsorów wśród lokalnych firm z Bełchatowa i wszystko nabrało takiego tempa, a bitwa po prostu… doszła do skutku. A druga edycja odbyła się na jeszcze większą skalę.
Chyba fakt, że tak mocna postać w polskim freestylu chce wam pomóc, dał dużego kopa do dalszego działania?
Generalnie odebrałem to jako taki znak, że skoro on odpisał, to chyba warto w to iść. I się nie myliłem.

O sponsorów było ciężko?
Generalnie wiadomo, że nie jest łatwo przychodzić do kogoś i prosić o pieniądze. Wysyłałem maile, ale z racji tego, że miałem 16 lat, jeździłem też na rowerze, ubrany w koszulę (śmiech). Było jeszcze dość ciepło, więc momentami było to trochę męczące. Mimo to jeździłem, rozmawiałem z ludźmi, przedstawiałem swoją wizję, plan i to, co mogę im zaoferować. Bardzo się cieszę, że wielu sponsorów podeszło do tego przychylnie. Mówili, że podziwiają taką inicjatywę, że jestem młody i chętnie będą nas wspierać.
Drugą Bitwę o Kopalnię było już łatwiej zorganizować?
No tak, mieliśmy już jakieś pierwsze przetarcie. Ale z drugiej strony chciałem podnieść poziom całej bitwy względem pierwszej edycji. Zapraszaliśmy więc lepszych zawodników. Ale faktycznie, znałem już sponsorów i trochę środowisko, więc było to duże ułatwienie. Z racji tego, że pierwsza bitwa się udała, to na drugą chciało przyjechać też więcej ciekawych osób. Wystąpili Koro, Milu, Syn Młynarza. Był też Recha, który teraz jest w niesamowitej formie. Uważam, że od kilku lat prezentuje bardzo równy, wysoki poziom. Myślę więc, że druga bitwa była teoretycznie lepsza, jeśli chodzi o poziom zawodników, chociaż uważam, że obie były naprawdę super.
Trzeciej edycji Bitwy o Kopalnię już nie było. Dlaczego?
Z kilku powodów. Pierwszy był taki, że byłem już w klasie maturalnej i musiałem zdać egzamin. Przygotowania do niego przypadały na okres, w którym podczas poprzednich dwóch edycji wykonywałem najwięcej pracy, czyli szukałem sponsorów, dopinałem różne sprawy i dogadywałem się z ludźmi. Drugim powodem była dość niefortunna sytuacja związana z nagraniami z drugiej edycji. Zatrudniliśmy profesjonalnego kamerzystę i wykupiliśmy pakiet, w ramach którego miał nam przekazać wszystkie filmy, walki i tak dalej. Niestety, wysłał nam tylko część materiałów, a później zniknął i nie mamy już dostępu do reszty. Bardzo mi tego szkoda, bo byłaby to naprawdę fajna pamiątka. Szczególnie że podczas drugiej edycji odbywały się świetne walki. Dobrze pamiętam półfinałowe starcie Rechy z Matisem. Myślę, że była to jedna z mocniejszych walk, jakie widziałem. Pamiętam też reakcje i rozmowy z chłopakami, którzy freestylują. Wszyscy mieli poczucie, że dawno nie było takiej walki. Dlatego naprawdę żałuję, że nie mamy tych nagrań. Trzecim powodem było to, że wyjechałem do Częstochowy, gdzie grałem wtedy ostatni rok juniorskiej siatkówki. Jeden z kolegów, który również pomagał mi przy organizacji, studiował w Warszawie, a kolejny był wprawdzie w Bełchatowie, ale też miał dużo na głowie, ponieważ chciał dobrze zdać maturę. Ciężko było to wszystko ze sobą pogodzić.
A szkoda, bo to chyba był fajny punkt na mapie Bełchatowa?
No tak, generalnie feedback był bardzo pozytywny. Większość osób, z którymi rozmawiałem, chwaliła bitwę i mówiła, że był super poziom, super klimat i wszystko świetnie się udało. Na pewno dużą rolę odgrywało też to, że klub miał bardzo dobrą akustykę. Jeśli chodzi o publikę, którą wpuszczaliśmy, to w dużej mierze byli to nasi znajomi, którzy również mocno angażowali się w bitwę. Czasami robili taki hałas, że sami freestylerzy dziwili się, jak to w ogóle możliwe.
Wielokrotnie słyszałem, jak śpiewa twój tata Michał. Ale czy próbował kiedyś freestylować? Może wyszliście kiedyś na walkę?
(śmiech) Wiadomo, że skoro organizowałem bitwę, to opowiadałem tacie o tym, że nad nią pracuję i pokazywałem mu też niektóre walki. Natomiast tak stricte z nim nie freestylowałem. Kilka razy zdarzyło nam się spróbować coś porymować, ale generalnie niekoniecznie chciałbym cisnąć po swoim tacie (śmiech).
Zarobiliście coś na tych bitwach czy robiliście to typowo dla zabawy i zwrotu kosztów?
Generalnie wydaje mi się, że biorąc pod uwagę ilość pracy, jaką włożyliśmy w organizację, i to, ile wysiłku kosztowało to mnie i chłopaków, mogę powiedzieć, że zrobiliśmy to przede wszystkim dla funu. Najwięcej stresu było pod sam koniec, kiedy trzeba było dopiąć wszystkie sprawy i zastanawiać się, czy wszystkie bilety się sprzedadzą i czy wszystko pójdzie zgodnie z planem. Tego było naprawdę dużo, dlatego uważam, że przede wszystkim kierowała nami pasja.

Jakie jest twoje najlepsze wspomnienie z tych dwóch edycji bitew?
To był chyba moment podczas pierwszej bitwy, kiedy Mateusz Kaniowski, który prowadził wydarzenie, zaczął wyczytywać jury, bitwa oficjalnie się rozpoczęła, a ja stałem wśród publiczności i pomyślałem sobie: „dobra, ruszyło”. Dotarło do mnie, że wszystko już się wydarzyło i zrobiłem wszystko, co mogłem. Pozostało mi tylko się tym cieszyć. Myślę, że to był najlepszy moment, bo wtedy naprawdę uświadomiłem sobie, że stworzyliśmy coś znakomitego.
A było coś, co nie wyszło i jest lekcją na przyszłość? I nie mówię tutaj o wspomnianym straconym materiale filmowym.
Podczas jednej z walk w pierwszej edycji odpiął się głośnik i nic nie było słychać. Był to chyba najbardziej stresujący moment, bo nie wiedziałem, co mam z tym zrobić. Na szczęście szybko udało się to ogarnąć. Przychodzi mi jeszcze na myśl inna, ale chyba bardziej zabawna, niż straszna rzecz. Na pierwszej bitwie mój kolega nagrywał walki telefonem. Później wrzuciliśmy je na YouTube’a. Najśmieszniejsze jest to, że podczas rzucania punchów, kiedy publika robiła hałas, telefon tak latał, że praktycznie nic nie było widać. Te nagrania są więc dość zabawne. Na kanale Bitwa o Kopalnię można porównać te materiały z drugą edycją, kiedy nagrania realizował już profesjonalny kamerzysta. Różnica była naprawdę ogromna.

Będzie kiedyś reaktywacja Bitwy o Kopalnię?
Generalnie myślę o tym, żeby zorganizować jeszcze jedną edycję, tylko chciałbym przenieść ją gdzieś bliżej miejsca, w którym aktualnie przebywam. Może właśnie w okolice Będzina albo do Katowic. Dwie poprzednie edycje organizowałem w Bełchatowie, więc chciałbym teraz zrobić coś na trochę większą skalę. Myślę, że jak najbardziej chciałbym się tego podjąć, jeśli tylko pozwoliłby mi na to czas. Czerpałem z tego dużą przyjemność, bo, jak wspominałem wcześniej, bardzo lubię organizować różne rzeczy. W grupie znajomych zawsze byłem osobą, która potrafiła wymyślić coś ciekawego. Na pewno najważniejszą kwestią jest to, czy pozwoli mi na to czas.
A tego na razie nie masz, bo poświęcasz się siatkówce. I z powodzeniem, bo wspólnie z Nowak-Mostami MKS Będzin jesteście liderem TAURON 1. Ligi, a ty niedawno otrzymałeś pierwszą w seniorskiej siatkówce nagrodę MVP na takim szczeblu.
Jestem jak najbardziej zadowolony. Cieszę się, że właśnie wtedy, podczas nieobecności Dawida Gruszczyńskiego, mogłem pomóc drużynie i że udało się wygrać mecz z KPS Płock za trzy punkty. Generalnie jestem zadowolony z naszej formy. Myślę, że cały czas musimy ciężko pracować i trenować, ponieważ sezon jest długi. Nie możemy mówić sobie, że mecze, które już wygraliśmy, to koniec, bo wciąż mamy dużo roboty do zrobienia i musimy dalej trenować.

Odnajdujesz się na razie w roli zmiennika?
Na razie wszystko mi odpowiada. Jestem jeszcze młodym rozgrywającym, myślę, że nawet bardzo młodym, który musi się jeszcze dużo nauczyć. Dlatego każdy czas spędzony na boisku jest dla mnie wartościowy i staram się wyciągać z niego jak najwięcej. Na razie wszystko jest jak najbardziej w porządku.
